“Czarny Czwartek”, to niezwykła historia dla nas – Polaków. Film ten opowiada o wydarzeniach z grudnia ’70 jakie miały miejsce w Gdyni. Co prawda w miejsce jednego, wyrazistego bohatera, twórcy filmu dali widzowi bohatera zbiorowego, którym jest tłum walczący z opresyjną władzą, ale to nie wpływa ani trochę na odbiór filmu. Całą atmosferę tych wydarzeń, ten klimat można aż poczuć. Dla mnie, choć osobiście tych wydarzeń nie pamiętam, film był świetną metodą na głębsze poznanie tej historii. Właśnie w taki sposób powinniśmy młodzieży uczyć historii. Nie regułkami, nie twardo wrzucać do głowy kolejne daty, lecz na ile to możliwe sprawić, aby zobaczyli te wydarzenia właśnie dzięki takim filmom. Rzecz jest fenomenalna i co do tego nie ma dwóch zdań. Wystarczy wymienić dwa nazwiska aktorów, którzy w filmie się pojawiają i już wiemy wszystko: Pszoniak i Fronczewski. Dla mnie osobiście film ten ma jeszcze jeden atut – czysto sentymentalny. Piosenkę bowiem o Janku Wiśniewskim pamiętam jeszcze z młodości. Ba! Przez osoby starsze ode mnie o jakieś 8 lat uznawana była wręcz za jedną z tych kultowych, za jedną z tych, która oddawała punkowy bunt przeciwko rzeczywistości czyli anarchię, która była, jest i zawsze będzie tego symbolem.